Komentarze do Magnificatu wg Biblii Poznańskiej

Magnificat to utwór poetycki. Zastosowano w nim budowę metryczną. Prawie w całości składa się ze zwrotów, określeń i słów zaczerpniętych ze Starego Testamentu. Pomimo wyraźnego wpływu Psalmów i kantyku Anny, matki Samuela (1Sm 2,1-10), utwór jest kompozycją oryginalną i samodzielną. Hymn wyraża wdzięczność za otrzymane łaski i radość.

Uwielbia dusza moja Pana.
I rozradował się duch mój w Bogu,

Dwa paralelne zdania wyrażają identyczną myśl, a mianowicie wdzięczność i radość. Powodem ich jest poczęcie Zbawiciela, które obdarzyło Maryję łaską macierzyństwa.

Bo spojrzał na swoją pokorną służebnicę.
I odtąd nazywać mnie będą szczęśliwą wszystkie narody.

Wyraża pokorę Maryi, która uważa się za niegodną wyróżnienia, jakie Bóg jej zgotował. Na biblijnym Wschodzie każda matka uchodziła za szczęśliwą, gdyż potomstwo było dowodem Bożego błogosławieństwa. Maryja będzie jednak od chwili poczęcia Syna Bożego uważana za szczęśliwą przez wszystkich ludzi, którzy będą wysławiać jej boskie macierzyństwo.

Bo wielkie rzeczy uczynił dla mnie Wszechmocny. Święte jest Jego Imię.
A miłosierdzie Jego z pokolenia na pokolenie dla żyjących w bojaźni Bożej.

Wielkie rzeczy - to oczywiście macierzyństwo Boże i ściśle z nim związane uczestnictwo w dziele odkupienia, przywileje, chwała i stanowisko w Kościele Chrystusowym. Całe to zdanie pełne semityzmów, można ułożyć w ten sposób: Wszechmocny, który jest Święty i którego miłosierdzie ogarnia wszystkich bogobojnych i pobożnych, uczynił mi wielkie rzeczy.
Trzy Boże przymioty, które najbardziej jaśnieją w dziele odkupienia, a mianowicie wszechmoc, świętość i miłosierdzie, zostały tu wymienione zamiast Imienia Bożego.

Okazał moc swojego ramienia.
Udaremnił zamysły pysznych.
Możnych usunął z tronu, a wywyższył pokornych.
Potrzebujących obsypał dobrami, a bogaczy odesłał z niczym.

Te wiersze zawierają ogólniejsze rozważania - wysławiają Boga za wywyższenie pokornych. Zgodnie z semickim sposobem myślenia, mówienia i pisania Ewangelista używa antytez, aby jaśniej wyrazić swą myśl. Celem jego nauki nie jest pouczenie o poniżeniu pysznych, ale o wywyższeniu pokornych. Otrzymują oni dobra mesjańskie. Trzy synonimy wymieniają obdarowanych przez Boga dorami mesjańskimi. Są to:
bojący się Boga, pokorni i głodni.
Trzy inne synonimy, mianowicie:
pyszni, możni i bogacze, oznaczają odrzuconych przez Boga.
Określenia "potrzebujący" i "bogaci" odnoszą się do postawy duchowej, a nie sytuacji materialnej i pokrywają się z nazwą "pobożni i pokorni słudzy Boży" i "grzesznicy" lub "bezbożni". Wzmianka o obsypaniu potrzebującyh dobrami i odprawieniu bogaczy z pustymi rękami nawiązuje do wschodniego zwyczaju, według którego zaproszeni goście przynosili gospodarzowi dary, a ten odwzajemniał się jeszcze hojniejszymi podarkami. Ubodzy, których nie stać było na podarki, nie bywali na ucztach i nie otrzymywali darów. Bóg postępuje inaczej. Zaprasza potrzebujących, czyli pokornych i pobożnych i wyróżnia ich hojnymi darami, a grzeszników (w tekście gr. bogatych) odprawia z niczym.

Wziął w opiekę swego sługę Izraela, pamiętając o miłosierdziu,
które obiecał praojcom naszym: Abrahamowi i potomstwu jego na wieki.

Wiersze te wyrażają uwielbienie Boga, który przez wcielenie Syna Bożego spełnia obietnice dane niegdyś praojcom narodu wybranego i w ten sposób dotrzymuje słowa. Jest to uwielbienie wierności Boga.