Historia Domowego Kościoła w Kanadzie

"W tej histori chodzi nam o to, aby dostrzec działanie Pana Boga w czasie tych 20 lat, i zobaczyć jak ta historia za Jego pomocą się tworzyła"                                                     [ Barbara i Kazimierz Nega]

Początki -lata 1990-2000

"W tych początkach to w każdy weekend chcieliśmy wyjeżdżać razem. Żyliśmy Bogiem, żyliśmy Słowem Bożym. Dla nas wspólnota była naszą rodziną, to był nasz Kościół, to było coś pięknego, coś oryginalnego. Czuliśmy się między tymi ludźmi tak jak w rodzinie"                                                                                                                                                                       [Małgorzata i Tomasz Olszewski]

Światło Ducha Świętego, które zapalił ks. Franciszek Blachnicki w 1973r. zakładając w Polsce Domowy Kościół, dotarło wraz z rodzinami do Kanady pod koniec lat 80-tych.
Impulsem do gromadzenia się w kręgach Domowego Kościoła rodzin w Kanadzie była tęsknota za bliższym przeżywaniem Boga w rodzinie, oraz tęsknota za wspólnotą rodzin zakorzenionych w Chrystusie i w Kościele.
Powstawaniom kręgów w Kanadzie towarzyszyła  świadomość, że nie tworzy się niczego od nowa, lecz że zakładane kręgi  są częścią wielkiej wspólnoty wywodzącej się z Ruchu Światło-Życie oraz wspólnoty małżeńskiej Equipes Notre-Dame. Od początku czerpaliśmy siły z tego samego Ducha wprowadzając  Światło Chrystusa w nasze życie.
Rok 1990 był najbardziej znaczącym okresem w tworzeniu  się wspólnoty DK w Kanadzie.
"Patrząc na sposób powstawania kręgów DK w Kanadzie , można powiedzieć, że prawdziwie było to dzieło Ducha Świętego. W różnym czasie i w różnych miejscach zapalały się płomyki które potem złączyły się w jeden ogień, a ten z kolei został przeniesiony do tych parafi gdzie DK jeszcze nie było. Tak więc entuzjazm i wysiłek poszczególnych osób, które potrafiły wsłuchać się w głos Ducha Świętego, sprawił że powstały kręgi w  wielu polskich parafiach w Kanadzie, a nawet w USA w Chicago."                                                                                                                     [Ula i Marek Król]
Pod koniec 1989 roku ks. Zbigniew Olbryś z Polskiej misji w Scarborough zachęca Tomka Olszewskiego do założenia  przy parafi kręgu Domowego Koscioła. Tomek od wielu lat angażuje się w życie polskiej wspólnoty, organizując między innymi spotkania modlitewne grupy młodzieżowej, a po ślubie w 1989 r. zwraca się do ks. Olbrysia o pomoc w założeniu wspólnoty dla małżeństw.
W marcu 1990 roku Tomek wyjeżdża do Polski i z jego rodzinnej parafi św. Wojciecha w Częstochowie, od ks. Andrzeja przywozi podstawowe materiały o Domowym Kościele: "Spotkania w kręgu", "Pierwszy rok pracy", i "Rola kapłana".
Również w marcu 1990 r. przyjeżdżają do Toronto inne rodziny, które były we wspólnocie DK w Polsce: Barbara i Kazimierz (Grzegorz) Nega oraz Jadwiga i Mieczysław Rokiccy.
Negowie już w dniu swojego ślubu zostali zaproszeni do Domowego Kościoła i do momentu wyjazdu z Polski przez pięć lat aktywnie uczestniczyli w życiu DK.
" Jako małżeństwo wzrastaliśmy we wspólnocie Domowego Kościoła w Polsce  i poprzez emigrację do Kanady zostaliśmy oderwani od wszystkiego czym żyliśmy w Polsce. Będąc w Kanadzie dostrzegliśmy wielką potrzebę trwania we wspólnocie Kościoła i ruchu DK"                         [Basia Nega]
Rokiccy też dobrze znają DK z Polski. W służbę DK byli zaangażowani od 1983r. zakładając pierwszy w Słupsku krąg rodzin. Szczególnie związani są z Krucjatą Wyzwolenia Człowieka. Teraz szukają dalszej drogi dla swojego małżeństwa w ruchu rodzin w Kanadzie.
Barbara i Kazimierz Nega w parafii Św. Kazimierza w Toronto spotykają Jadwigę i Mieczysława Rokickich. Podczas kolejnego spotkania planują gromadzenie materiałów i szukanie księdza do założenia wspólnoty.  Wkrótce po tym spotykają się z ks. Tadeuszem Nowakiem i rozmawiają o możliwości założenia kręgu. Ks. Nowak zapoznaje się z materiałami o DK i zachęca do poszukiwania rodzin chętnych do założenia kręgu.                                                                                                         W lipcu 1990 r. Basia Nega wyjeżdża do Polski i z myślą o założeniu kręgu w Kanadzie wraca w sierpniu z materiałami do pracy w  Domowym Kościele
W tym samym czasie Małgorzata i Tomasz Olszewscy zapraszają do założenia wspólnoty kilka małżeństw ze Scarborough, które poznali w większości na spotkaniach grupy modlitewnej. Olszewscy proszą ks. Tadeusza Walczyka, którego znają z modlitewnych spotkaniań, o opiekę duchową nad tworzącym się kręgiem w Scarborough.  Krąg ten tworzą: Magorzata i Tomasz Olszewscy, Beata i Wiesław Wardzińscy, Danuta i Jerzy Dechnik oraz  Ewa i Mariusz Michalski.
Wraz z ks. Olbrysiem rozpoczynają przygotowania do spotkania kręgu.
We wrześniu 1990 w domu Małgorzaty i Tomasza Olszewskich, przy obecności ks. Tadeusza Walczyka ze Scarborough odbywa się pierwsze w Kanadzie spotkanie kręgu  rodzin, którego przebieg jest oparty na materiałach DK. Dla wszystkich jest to nowe doświadczenie:
"Nie wiemy co robimy, ale trzymamy się tego co mamy w podręczniku na I rok pracy, tak jak tam pisze. Ja czytam -swiatło Chrystusa- i zapalamy świece. Czytam-Chwała Panu i mówimy  -Bogu niech będą dzięki. Czytam i sam słucham, sam się uczę  jak to wszystko wygląda. Omawiamy co będziemy dalej robić i kończymy Magnifikatem "                                                                                  [Tomek Olszewski]
Po drugim spotkaniu u Danuty i Jerzego Dechników Wiesław Wardziński spotyka w kościele w Scarborough Jadwigę Rokicką i zaprasza do przyjścia na następne spotkanie kręgu.
"Gdy Wiesiu usłyszał, że szukamy Domowego Kościoła, to bardzo się ucieszył, bo powiedział że oni się spotykają, że mają materiały DK, ale nie wiedzą jak z nich korzystać. Więc my  zdecydowaliśmy się przychodzić na krąg w Scarborough."                                                            [Jadwiga Rokicka]                                                                  
Na trzecie spotkanie kręgu w domu u Wardzińskich pierwszy raz przychodzą Jadwiga i Mieczysław Rokiccy.
Mając doświadczenie  w Domowym Kościele z Polski Rokiccy przejmują rolę  animatorów w kręgu, którego spotkania od teraz nabierają  nowego blasku. Dzielą się też radoscią ze spotkań kręgu w Scarborough z  Negami.
Na kolejne spotkanie, które jest u Rokickich przychodzi Kazimierz Nega  i na tym spotkaniu wspólnie decydują się na zorganizowanie pierwszych rekolekcji DK w Kanadzie. 
Magorzata Olszewska znajduje domek letniskowy na Wasaga Beach i tam właśnie w grudniu 1990 r. odbywają się pierwsze, pięciodniowe rekolekcje DK w Kanadzie. Barbara i Kazimierz Nega wraz z Rokickimi zostają animatorami na rekolekcjach.
" Autentycznie było widać jak Duch Św. to prowadził. To było niesamowite. Do przygotowania na rekolekcje angażowała się cała nasza rodzina, dzwoniliśmy  często do Polski o pomoc, mieliśmy też duże poparcie od księży ze Scarborough, chętnie nam pomagali"                        [ J. M. Rokiccy]
W rekolekcjach uczestniczą rodziny z kręgu w Scarborough oraz Basia i Kazimierz  Nega, Mariusz Mazur i księża Chrystusowcy ze Scarborough: ks. Jan Rudzewicz oraz ks. Stanisław Kowalski.
"Wszyscy bardzo głęboko przeżyliśmy te rekolekcje i nawet otrzymaliśmy namacalne dary od Pana Boga, nawet uzdrowienia. Były to szczególne rekolekcje. Złączyły nas one bardzo i wszyscy odczuliśmy, że Pan Bóg bardzo nas potrzebował. Wróciliśmy odrodzeni duchowo i wiedzielismy jaką dalej iść drogą."                                                                                            [Danuta i Jerzy Dechnik]
Po rekolekcjach Krąg w Scarborough kontynuuje spotkania, a Negowie szukają w Toronto rodzin do drugiego kręgu.
Ogień Ducha Świętego zapala serca kolejnych rodzin i osób zataczając coraz szerszy krąg.
W lipcu 1991r. nad Georgan Bay odbywają się kolejne rekolekcje, na które oprócz rodzin z pierwszych rekolekcji przyjeżdżają nowe rodziny ze Scarborough i Toronto: Mira i Jerzy Gnutek, Bożena i Jan Mielczarski, Ewa i Mariusz Michalscy. Po tych rekolekcjach do pierwszego kręgu w Scarborough dołączają na krótko Barbara i Mariusz Mazur, a we wrześniu w Toronto zawiązuje się drugi krąg, którego animatorami zostają Basia i Kazimierz Nega.
W grudniu 1991r. odbywają się w Haliburton kolejne rekolekcje Domowego Kościoła. Po tych rekolekcjach w  obecności ks. Jana Rudzewicza zapada  decyzja odnośnie sposobu funkcjonowania kręgów rodzin jako wspólnota  a nie odrebnych  kręgów. W  ten sposob wytwarzają sie warunki do dalszego rozwoju naszej wspólnoty.
Nowy proboszcz  parafi w Scarborough ks. Stanisław Kuczaik zaczyna angażować się w grupy rodzin i uczestniczy w spotkaniach kręgów. Po powstaniu drugiego kręgu daje pozwolenie wikaremu swojej parafi, ks. Eugeniuszowi Bolda na przejęcie opieki nad istniejącymi kręgami. Ks. Bolda prowadzi spotkania animatorskie, stając się pierwszym opiekunem kręgów DK w Kanadzie.
Po kolejnych rekolekcjach śp. ks. Teofil Szendzielarz z parafi Św. Maksymiliana Kolbe w Mississauga przejmuje opiekę nad drugim kręgiem i aktywnie włącza się w życie wspólnoty rodzin, przyczyniając się do powstania po dwuch latach następnego kręgu w Mississauga.
W 1992 r. następuje  prezentacja ruchu DK w Kitchener.  Kilka rodzin między innymi Ewa i Jerzy Kubiccy, Iza i Krzysztof Monkiewicz, Bożena i Juliusz Jańczuk, Renata i Wiesław Karscy zainteresowały się Oazą Rodzin i  wyjeżdżają na grudniowe rekolekcje.  Na początku 1993 r. powstaje pierwszy krąg w Kitchener. Opieką duchową nowy krąg otaczają księża z Parafii Sacreat Heart.
Chęć życia Bogiem i pogłębiania życia duchowego oraz pragnienie wspólnoty budzi nowy zapał i zaangażowanie rodzin.
"Wtedy wszystko było inaczej. Wszystko co trzeba było robić rozdzielaliśmy między sobą: Negowie prowadzili całość, Dechniki byli odpowiedzialni za muzykę, Tomek za kuchnię"  
[M. Olszewska]
"Był okres w naszym życiu, że wszystkie cztery niedziele w miesiącu mieliśmy zajęte spotkaniami. Nasz krag, Kitchener,  Mississauga, ale Bóg obsypywał nas łaskami i darami potrzebnymi dla naszej rodziny i wspólnoty"                                                                                                               [B. Nega]
W 1993r. Basia Nega  wyjeżdza do Polski i przywozi ponad 100 kg. materiałów DK-materiały formacyjne , pomocnicze, OAZA I-go stopnia, ORAR, brewiarze, śpiewniki i rozpoczynają się przygotowania do kolejnych rekolekcji i dalszej ewangelizacji.
Ważnym momentem dla Domowego Kościoła był przyjazd  do parafii Polskiej w Chatham śp.ks. Adama Barcza. Ks. Adam trafia na dobry grunt, ponieważ właśnie w Chatham mieszkają Urszula i Marek Król, którzy w 1988 r. przyjeżdżają do Kanady przywożąc ze sobą doświadczenie przeżytych oaz ruchu Światło-Życie w Polsce. W 1991 r. grupa kilku małżeństw : Marta i Irek Dzięcioł, Kinga i Jacek Marszałek, Ania i Artur Żułtowscy oraz Urszula i Marek Król zaczynają spotykać się w Chatham, ale nie mając opieki duchowej, dołączają do założonej przez ks. Adama Barcza grupy Biblijnej.
"Ponieważ trudno nam było zdobyć jakiekolwiek materiały na których moglibyśmy się oprzeć, korzystaliśmy z tego co było dostępne: cztery prawa życia duchowego, materiały z Odnowy w Duchu Świętym. Spotykaliśmy się na modlitwie, dzieleniu się, prowadziliśmy ewangelizację w parafi."
  [ U. M. Król]
W czasie przygotowań do Światowego Dnia Młodzieży w Denver w 1993 r. Tomek Olszewski spotyka ks. Adama Barcza. Szybko znajdują wspólny temat do rozmów, którym jest rozwój Domowego Kościoła. Wtedy też ks. Barcz zgadza się na propozycję zorganizowania w Chatham rekolekcji dla rodzin.
W sierpniu 1993r. na plebani u ks. Adama Barcza w Chatham odbywają się kolejne rekolekcje, na które przyjeżdża 16 rodzin , wiele nowych, między innymi:  Elżbieta i Maciej Terleccy, Ala i Karol Ryba, Maja i Andrzej Bubień, Joanna i Witold Dębiccy, Basia i Adam Stankiewicz, Teresa i Krzysztof Gołębiowscy. Owocem tych rekolekcji  są nowe rodziny włączające się do wspólnot DK.USUNIETO
"Atmosfera oazowa była w nas ciągle żywa, więc kiedy w sierpniu 1993r. przyjechała grupa rodzin DK do naszej parafi, ucieszyliśmy się bardzo. To było to co pamiętaliśmy z Polski, te same piosenki, taka sama atmosfera. Wiedzieliśmy, że to jest to czego szukaliśmy od dawna."                                 [U. Król]                                                                                                                                                                                                                                                                              

We wrześniu 1993 r. w Kanadzie są 4 kręgi: 2 w Scarborough, 1 w Mississauga,  1 w Kitchener.          W spotkaniach DK bierze udział 14 małżeństw.
Powstawanie nowych kręgów wiąże się z koniecznością systematychnych spotkań animatorów kręgów. Negowie są parą prowadzącą spotkania, a ks. Adam Barcz staje się ich duchowym doradcą.
Ks.  Adam angażuje się w sprawy rodzin  Domowego Kościoła coraz bardziej. To z jego inicjatywy rozpoczyna się ewangelizacja i prezentacja ruchu DK w wielu następnych parafiach. To właśnie On znajduje nowy ośrodek  rekolekcyjny księży Michalitów w Melrose pod London, który staje się bardzo szybko centralnym, rekolekcyjnym ośrodkiem Domowego Kościoła. Od tamtej pory do dziś jest on już nierozerwalną częścią naszego życia wspólnotowego.
Wraz z rozwojem  Domowego Kościoła wzrasta zainteresowanie i zaangażowanie księży.                  Ks. Adam Barcz stający się motorem duchowym naszej wspólnoty dostaje dodatkową pomoc i wsparcie od prowincjała księży Chrystusowców ks. Tadeusza Winnickiego.
W grudniu 1993 odbywają się kolejne  rekolekcje, pierwszy raz w Melrose, które prowadzą na zmianę ks. Winnicki i ks. Barcz. Przyjeżdzają na nie nowe  rodziny, miedzy innymi z  Kitchener: Elżbieta i Stanisław Sokołowscy, Beata i Zenon Olejarczyk, Danuta i Ryszard Wilkoławscy, z Chatham Ula i Marek Król. Po tych rekolekcjach powstają  nowe krągi w Scarborough, Kitchener, Mississauga, oraz wiosną 1994 r. pierwszy krąg w Chatham.
W tym czasie na festiwal Polonijny w Chatham, przyjeżdżają rodziny z Windsor i dowiadują sie od ks. Adama o Domowym Kościele.  We wrześniu 1994 r. na rekolekcje DK przyjeżdzają pierwsze dwie  rodziny z Windsor: Beata i Jacek Ohl, Maria i Stanisław  Bielec. Wkrótce dołączają do nich następne rodziny: Teresa i Zygmunt Baran, Bernadetta i Marian Góral, Dorota i Adam Pawłowicz i  powstaje pierwszy krąg w Windsor, którego opiekunem duchowym zostaje ks. Piotr Sanczenko.
W styczniu 1994 r. zostaje wysłany z Kanady pierwszy oficjalny list do Centrali DK w Polsce, podsumowujący pracę kręgów, informujący o rozwoju DK w Kanadzie, przebytych 5 rekolekcjach, istnieniu 5 kręgów, oraz opiece duchowej księży Chrystusowców.
"Droga siostro Jadwigo i wszyscy odpowiedzialni za Ruch Domowego Kościoła. Myślimy, że jest już najwyższy czas, abyśmy nawiązali kontakt z Siostrą i osobami odpowiedzialnymi za Ruch Domowy Kościół w Polsce. W chwili obecnej mamy 5 kręgów, jesteśmy pod opieką ks. Chrystusowców na Scarborough, do tej pory odbyło się 5 krótkich rekolekcji... Zasady naszej pracy są te same, które proponuje ruch w Polsce. Odbywają się comiesięczne kręgi, organizowane są dni wspólnoty, odbywają się regularnie spotkania animatorów... Zwracamy się z wielką prośbą o wzięcie nas (Ruchu Domowego Kościoła z Kanady) pod swoje skrzydła i otoczenie nas swoją  modlitwą, pomocą duchową oraz pomocą w kierowaniu naszym ruchem."
                                        (Fragmenty listiu do Polski Barbary i Kazimierza Nega, Styczeń 1994 r.)
W 1994 roku pojawiła się szanse zaprezentowania Domowego Kościoła na szerszą skalę. Negowie  wraz z księdzem Barczem, na zaproszenie ks. Teofila Szyndzielarza odpowiedzialnego za konferencje Polskich księży z Północnej Ameryki prezentują Ruchu DK na tej konferencji.
W tym czasie  Małgorzata Olszewska nawiązuje kontakt z Pat i Bobem Verhelle, odpowiedzialnymi za Ruch Equipes Notre-Dame w Ameryce. Pat i Bob sponsorują jedną rodzinę z Kanady na wyjazd do Portugalii na Światowy zjazd END. Małgorzata i Tomasz Olszewscy reprezentują tam rodziny DK z Kanady. Tam też  spotykają się z śp.s. Jadwigą Skudro i śp.ks. Marianem  Kaszowskim, ówczesnym Moderatorem DK w Polsce.
Kolejnym ważnym momentem w życiu DK jest zawierzenie rodzin DK w Kanadzie opiece Niepokalanej Matce Kościoła. Następuje to 25 marca 1994 r. w parafii w Scarborough.
We wrześniu 1994 r. W Melrose odbyły się rekolekcje ewengelizacyjne, po których zawiązał się drugi  krąg w Mississauga w skład którego weszli:Jola i Ryszard Czagadzbanian, Iwona i Irek Kosińscy, Henia i Edek Mika,  Ania i Tomek Rutkowscy, Ela i Maciek Terleccy, Renata i Roman Waleccy. Parą wprowadzającą byli Negowie.
Przez wiele lat małżeństwa te uczestniczyły w spotkaniach wspólnot parafialnych: grupa modlitewna, grupy odrodzeniowe, seminarium  odnowy w Duchu Świetym. Jako małżeństwa znalazły formację dla swojego powołania w Domowym Kościele.
Kolejnym owocem formacji Domowego Kościoła było uczestnictwo w slużbie  liturgicznej, prowadzenie kursów przedmałżeńskich, prowadzenie programu "Dobrego Pasterza" dla dzieci, przygotowywanie dzieci do Pierwszej Komunii Świętej, Bierzmowania, formacja ministrantów, organizowanie zabaw dla dzieci w wigilię Wszystkich Świętych.
We wrześniu 1994 r. ks. Adam Barcz przejmuje rolę opiekuna DK w Kanadzie, a Basia i Kazimierz Nega oficjalnie przyjmują funkcję pary odpowiedzialnej.
W listopadzie 1994 r.  z inicjatywy Maryli i Wacława Romaniewiczów  następuje prezentacja ruchu Domowego Kościoła w London. Pod koniec roku odbywa się tam  pierwsze spotkanie kręgu rodzin. Dzięki pomocy ks. Jana Pochwały, wikarego z parafii M.B. Czestochowskiej w London coraz więcej osób dołączyło wkrótce do kręgów rodzin. Są wśród nich  Beata i Zenek Olejarczyk, Elżbieta i Eugeniusz Truszkowski, Grażyna i Stanisław Rutka, Halina i Andrzej Władymiruk, Iwona i Staszek Gierałt.
W tym okresie rekolekcje odbywają się już w cyklu rocznym: rekolekcje ewangelizacyjne we wrześniu, w październiku ORAR II, w grudniu tematyczne.
W kwietniu 1995 na spotkanie animatorów po raz pierwszy przychodzi para animatorska z London, włączając tym samym oficjalnie rodziny z London do struktur DK.
W 1995 roku z inicjatywy s. Ewy Bieniek, oraz po obszernym artykule napisanym przez ks. Adama Barcza, opublikowanym w "Nowym Życiu" w Chicago ewangelizacja przenosi się poza granice Kanady. S. Ewa znajduje w  Chicago 18 rodzin zainteresowanych rekolekcjami i Domowym Kościołem. Rodziny z Kanady ( Dechnikowie, Olszewscy i Negowie)  jadą w maju 1995 r. na rekolekcje ewangelizacyjne dla rodzin z USA do Wisconsin. Po tych rekolekcjach  powstają  3 kręgi w Chicago.
Aby utrzymać przepływ informacji w kręgach w Kanadzie i z Kanady do Chicago rodzi się  pomysł wydawania  gazetki ruchu rodzin z bieżącymi informacjami o DK. Danusia i Jurek Dechnik podejmują  się redagowania gazetki "Wspólnota". Pierwszy numer ukazuje się w połowie 1995 roku . Przez kolejne dwa lata ukazuje się w sumie 6 numerów.
" Bardzo dużo pracy wkładaliśmy w ten ruch na początku, najwięcej Negowie szczególnie w budowę nowych kręgów. Jeździli do księży i mówili na parafiach o Domowym Kościele. Było dużo rekolekcji, dużo wyjazdów, nie tylko w Kanadzie, wyjeżdżaliśmy też do Stanów. Po rekolekcjach w Chicago zrodził się pomysł  robienia gazetki. Były tam bieżące informacje, zdjęcia, świadectwa. My poprostu poczuliśmy że mamy to robić"                                                                                  [D. J. Dechnik]
W 1996 roku Negowie wraz z księdzem Barczem ponownie prezentują Ruch DK na konferencji księży z Północnej Ameryki                                             
Tego samego roku Basia Nega w czasie pobytu w Polsce w Centrali Ruchu DK w Krościenku otrzymuje zapaloną świecę  jako znak jedności i przynależności do wspólnoty Ruchu DK w Polsce oraz zostaje poświęcona Ikona Swiętej Rodziny, ktora po przywiezieniu do Kanady wędruje wśród  rodzin Ruchu w Kanadzie i USA.
W tym czasie pracuje już 16 kręgów skupiających 85 rodzin w tym 153 dzieci.
Kręgi pracują w parafiach: Scarborough, Toronto, Mississauga, Kitchener, London, Chatham, Windsor, oraz w Chicago (USA).

20 maja 1996 r. na spotkaniu animatorów w Chatham utworzono nową strukturę Ruchu DK i dokonał się podział na rejony oraz wybrane zostają pary rejonowe:

NR	REJON	P. REJONOWA
1	Windsor, Chatham, London, Sarnia	Urszula i Marek Król
2	Kitchener, Guelph, Cambridge, Brantford, Woodstock	Ewa i Jurek Kubiccy
3	Mississauga, Hamilton, St. Catherines, Oakville	Ania i Tomek Rutkowscy
4	Toronto, Scarborough, Oshawa	Małgorzata i Tomek Olszewscy
5	Chicago-USA	Beata i Jacek Migus

Parą Centralna pozostają Barbara i Kazimierz Nega a moderatorem ks. Adam Barcz.

"Z naszych głębokich przeżyć we wspólnocie bardzo mocno cenimy otwartą, pełną poświecenia postawę księdza Adama Barcza, który to nieraz do samego rana opracowywał z nami rekolekcje i bez narzekania jechał do swojej parafii aby slużyc parafianom.
Rownież nasz pierwszy kontakt z Polską, oficjalny list był wielkim przeżyciem. Poczucie przynależności do macieży  było fundamentem w budowaniu przyszłej wspólnoty na ziemi Kanadyjskiej z pełnym zaakceptowaniem charyzmatu, form pracy, wizji ks. Blachnickiego i siostry Jadwigi.
Bogu jesteśmy wdzięczni za każdą rodzinę spotkaną w czasie kręgów, rekolekcji i tych ktorzy są lub kiedyś byli w Ruchu. Dar spotkania drugiego czlowieka, dzielenie się życiem, zobowiązaniami, pogłębianie życia duchowego stawał się drogą do wzrostu indywidualnego, małżeńskiego, rodzinnego i wspólnotowego, drogą która ukierunkowała nasze małżeńskie życie. Charyzmat Domowego Koscioła to największy z darów jakie otrzymało nasze małżeństwo, nasza rodzina."                                   [B. K. Nega]  
W czerwcu 1996 r otrzymujemy z Watykanu list z Apostolskim Błogosławieństwem od Ojca Świętego dla Wspólnoty DK w Kitchener, oraz list z błogosławieństwem dla Domowego Kościoła w Kanadzie od Przełożonego Generalnego Towarzystwa Chrystusowego dla Poloni Zagranicznej, ks. Tadeusza Winnickiego.                                                                                                              

Z jesieni 1996 r. pozostała dla DK w Kanadzie wspaniała pamiątka, w postaci kolejnej kopii obrazu Św. Rodziny, tym razem  namalowanej przez Konrada Szymańskiego, którego rodzice są w kręgach rodzin.  Obraz ten zawieziony najpierw do Paryża na Światowe Dni Młodzieży, powrócił i pozostał na stałe w Kanadzie. Przekazywany jest on oficjalnie kolejnym parom krajowym i jest obecny na Dniach Wspólnoty, Kręgach Centralnych i wszystkich ważnych uroczystościach DK.
W czerwcu 1997 r. w Camp de l'Amitie w Quebec, z inicjatywy Marii i Stanisława Bielców,  którzy przeprowadzili się z Windsor do Ottawy, zostają zorganizowane  pierwsze rekolekcje ewangelizacyjne dla rodzin z Ottawy.  Prowadzi je ks. Adam Barcz a organizacją rekolekcji zajmują się Gosia  Olszewska i Basia Nega w porozumieniu z ks. Januszem Błażejakiem.  W październiku tego samego roku organizowane są tam kolejne rekolekcje ewangelizacyjne, po których powstaje pierwszy krąg w Ottawie.
W 1997 r. Gosia Olszewska, Basia Nega i Pat  Verhelle z ruchu Equipe Notre Dame prezentują Ruch Domowego Koscioła w Archidiecezji Toronto w obecności kanclerza do spraw rodzin-Reverend John Murphy. Wtedy Domowy Kościół nazwany tam  "Domestic Church - Teams of Our Lady" otrzymuje  "Letter of Recognition".
W 1997 po wyjeździe ks. Adama Barcza z Chatham do Calgary, na rok Moderatorem  DK w Kanadzie  zostaje ks. Andrzej Galant Tch.
W tym czasie rozpoczynają  się przygotowanie do nadchodzącego Jubileuszu 2000 roku.  Powstaje pomysł Peregrynacji Ikony Swiętej Rodziny (w 1996 r. poświęconej w Krościenku).  Z pomocą ks. Andrzeja Galanta  w Święto Zwiastowania Pańskiego, w 1997 r. w Scarborough rozpoczyna się peregrynacja Ikony przez rodziny w poszczególnych rejonach i trwa ona do dnia dzisiejszego.

W marcu 1998 r. nową Parą Centralną zostają wybrani Anna i Tomek Rutkowscy.
Nowym Moderatorem Ruchu zostaje ks. Edwin Łapiński C.R.

W czerwcu  1998  zostaje utworzony  nowy  rejon  Ottawa-Montreal, którego parą odpowiedzialną zostają wybrani Maria i Stanisław Bielec.
We wrześniu 1998 r. po raz ostatni jest obecna na kręgu centralnym para rejonowa z Chicago.W tym też okresie rejon Chicago zaczyna pracować niezależnie od DK w Kanadzie, w oparciu o własne struktury.
Potrzeba łączności z Domowym Kościołem w Polsce  jest  żywa. W lipcu 1998 r. Ania i Tomek Rutkowscy spotykają się w Polsce z s. Jadwigą Skudro i ks.Franciszkiem Kołaczem. Spotykają się również z  parą centralną Zofią i Krzysztofem Bednarzami wymieniając doświadczenia pracy w Domowym Kościele. W Krościenku, w głównym ośrodku Oazowym zostaje nawiązany kontakt  z Dorotą Franków, odpowiedzialną za formacje DK i w imieniu Kręgu Centralnego  Ania i Tomek zapraszają s. Jadwigę Skudro. i ks. Franciszka Kołacza do Kanady. Ponieważ s. Jadwiga nie może przyjechać w tym roku, przyjeżdża ks.Franciszek Kołacz, moderator DK w Polsce.
Ks. Franciszek Kołacz przylatuje do Kanady w grudniu 1998. Przywozi dla nas słowa otuchy od s. Jadwigi i prowadzi podczas wichurze snieżnej niezapomniane rekolekcje zimowe.                                Ks. Kołacz spędza niezliczone godziny na konferencjach, odpowiadając na wiele pytań, przywołując z pamięci początki DK w Polsce, wspomnienia bezpośredniej współpracy z ks. Franciszkiem Blachnickim  i bp. Karolem Wojtyłą i pozostawia ważne dla nas uwagi i wskazówki.
"Pamiętamy, że podczas pierwszych kontaktów z Diakonią Domowego Kościoła w Polsce, atmosfera naszych spotkań i rozmów była bardzo żywa, spontaniczna. Chcieliśmy zdobyć jak najwięcej wiadomości dotyczących formacji Domowego Kościoła. Zależało nam bardzo na tym, aby Siostra Jadwiga przybyła do nas, do Kanady. Pamiętamy jak na rekolekcje w ośrodku rekolekcyjnym  Królowej Apostołów w Mississauga przyjechał ks.Franciszek Kołacz moderator DK w Polsce. Jak bardzo cieszyliśmy się, że możemy być razem z Nim .Ośrodek rekolekcyjny byl wypełniony do ostatniego miejsca(ponad sto osób). Niepowtarzalna, wspaniała atmosfera, która zaowocowała prawidłową formacją w naszych kręgach.      "                                                          [ Anna i Tomasz Rutkowski]                                                                                                                                                                                                             
Siostra Jadwiga Skudro, pierwszy raz przylatuje do Kanady latem 1999 roku. W Melrose prowadzi ORAR II, na którym koryguje i przedstawia przebieg spotkania kręgu w jego pierwotnej i prawidłowej formie, zaznaczając jak ważne są wszystkie części spotkania. Sięgając o wiele głębiej i poruszając całą historie Ruchu Światło-Życie i Domowego Kościoła, podkreśla wartość zobowiązań nazywając je "naszymi szansami" w rozwoju duchowości małżeńskiej.                                                                 Siostra Jadwiga odwiedza wszystkie rejony w Kanadzie. Uczestniczy w spotkaniach kręgów. Jako współzałożycielka wraz z ks. Franciszkiem Blachnickim  będąc zródłem i autorytetem przekazuje nam autentyczny Charyzmat Domowego Kościoła.
W Lutym 1999 na Kręgu Centralnym utworzono w Windsor nowy rejon, którego parą odpowiedzialną zostają Teresa i Zygmunt Baran.
Latem tego roku Moderator ks. Edwin Łapiński wyjeżdża do Polski gdzie uczestniczy w rekolekcjach. Powracając przekazuje nam pozdrowienia od ks. Franciszka Kołacza, siostry Jadwigi Skudro, oraz Hanny i Jerzego Matuszków. Przywozi także ze sobą teczki formacyjne na kolejny rok pracy Domowego Kościoła.

Ważniejsze wydarzenia w latach 2000-2010

Lata 2000 do 2010 to czas intensywnego i dynamicznego rozwoju DK.  Kręgi Centralne wraz z księdzem moderatorem kierują pracą ruchu, która między innymi nastawiona jest na pogłębienie formacji i orgnizowanie rekolekcjii. Aby trwać w łączności z DK w Polsce często do prowadzenia rekolekcji zaproszani są zwiazani z DK księża z Polski, którzy poza aktualnościami z Polski, materialami do formacji, udzilają cennych wskazówek jak dalej prowadzić DK zgodnie z charyzmatem  wprowadzonym  przez ks. Blachnickiego.   
W roku 2000  na przełomie czerwca i lipca odbywa się pierwsza dziesięciodniowa OAZA I stopnia, oparta na oazie pietnastodniowej, którą prowadzi s. Jadwiga Skudro wraz z ks. Edwinem Łapińskim oraz Ulą i Markiem Król. Wtedy to w Melrose dziesięć małżeństw przeżywa rok liturgiczny i piętnaście tajemnic Rożanca Świętego.
Kolejnym ważnym wydarzeniem w życiu naszej wspólnoty było oddanie Domowego Kościoła w opiekę Świętemu  Józefowi. Odbyło się to w uroczystość św. Józefa 18 marca, 2001 r. w parafi Najświętszego Serca Pana Jezusa w  Kitchener.
W czerwcu 2001 roku nową parą krajową zostają wybrani Iwona i Stanisław Gierałt.
Moderatorem jest nadal ks. Edwin Łapiński.

 

"Już po pierwszym kręgu centralnym zauważyliśmy, że pary rejonowe borykają się z dużą ilością problemów i mają potrzebę dzielenia się nimi w czasie spotkania. Pomyśleliśmy, że rozbudowane dzielenie się pracą w rejonach pozwoli nam zbudować mocną wspólnotę kręgu centralnego. Po skontaktowaniu się z parą centralną w Polsce, dowiedzieliśmy się, że praktykują oni dwudniowe kręgi centralne. Idąc za tą wskazówką, wprowadziliśmy dwudniowe kręgi centralne, na których staraliśmy się, aby zawsze była możliwość przeżycia Mszy Świętej, którą odprawiał nasz kochany ksiądz Edwin. Jeżeli miejsce pozwalało, straliśmy się też spędzić czas na Adoracji Pana Jezusa.  W krótkim czasie zauważyliśmy, że wspólnota kręgu centralnego umocniła się i animatorzy wyjeżdżali  z większym pragniem budowania wspólnoty w swoich rejonach."               
                                                                                                                        [ Iwona i Staniław Gierałt]

Latem tego roku odbywa się kolejna OAZA I-go stopnia tym razem w Quebec w ośrodku Camp de l'Amitie.
W listopadzie 2001 r. Stanisław Gierałt spotyka się  z Anną i Jackiem Nowak - parą krajową w Polsce.  Na tym spotkaniu omówiono wiele ważnych spraw związanych ze współpracą Kanady i Polski.
Na przełomie roku 2001/2002 na  rekolekcjach w Melrose uczestniczyły dwie pary z okolic Bostonu, USA.  Pary te pragnęły zawiązać wspólnotę Domowego Kościła w swojej parafi.  Na ich prośbę o pomoc w zorganizowaniu rekolekcji, w  maju 2002 dwie rodziny z Kanady, Ula i Jan Toporowski oraz Iwona i Stanisław Gierałt wzięły udział w rekolekcjach małżeńskich w Worcester koło Bostonu, USA.  Rekolekcje prowadzili ks. Edwin Lapiński oraz ks. Tomasz Borkowski z Worcester.

Pamiętnym dniem był 1 czerwca 2002, kiedy podczas Dnia Wspólnoty w Cambridge obchodziliśmy Jubileuszu 50-lecia kapłaństwa naszego moderatora księdza Edwina Łapińskiego. W przygotowanie tej uroczystości zaangażowały się rodziny ze wszystkich rejonów. Dzień ten sprawił ogromną radość nie tylko Ks. Edwinowi, ale i wszystkim obecnym tam rodzinom.

Aby umocnić więź pomiędzy Ruchem DK w Polsce i w Kanadzie  latem 2002 Iwona Gierałt przebywając w Polsce spotyka się z Anną i Jacekiem Nowakami, parą krajową DK w Polsce.
W 2002 r. Krąg Centralny wprowadza obowiązek udziału w rekolekcjach ORAR II dla wszystkich nowowybranych animatorów kręgów.
27 kwietnia 2002 roku  zostały przyjęte i wprowadzone w życie zmiany dotyczące Zasad Domowego Kościoła w Kanadzie.  Zmiany te wynikały z konieczności dostosowania Zasad do warunków  Kanadyjskich.
W grudniu 2002 przyjeżdża do Kanady moderator DK z Polski - ksiądz Jan Mikulski.
Przywozi ze sobą  listy potwierdzjące, że zmiany Zasad DK w Kanadzie nie naruszają charyzmatu Ruchu.  Listy  podpisali:  Moderator Krajowy, ks. Jan Mikulski, Para Krajowa DK w Polsce, Anna i Jacek Nowak oraz Delegat Konferencji Episkopatu Polski do spraw Ruchu Światlo-Życie, ks. Biskup Wiktor Skworc.

Na przełomie roku 2002-2003 ks. Jan prowadzi rekolekcje małżeńskie, w styczniu  2003 rekolekcje dla par pilotujących oraz rekolekcje na temat zobowiązań .W czasie pobytu w Kanadzie, ks. Jan Mikulski odwiedził wszystkie rejony dzieląc się swoją wiedzą i doświadczeniem pracy z rodzinami.

Latem 2003 r. prowadzi  rekolekcje OAZA I-go stopnia. Na tych rekolekcjach ks. Jan  proponuje aby w Kanadzie została założona Księga Czynów Wyzwolenia i powstała Stannica Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Za zgodą proboszcza ks. Stanisława Rakieja, na stannice zostaje wybrana Parafia M. B. K. P. w Scarborough, a osobami  odpowiedzialnymi  zostają Bolesław Nowak i Karol Ryba.
10 stycznia 2004 ks. Mikulski na uroczystej Mszy Św. w Scarborough oficjalnie rozpoczyna działalność pierwszej stannicy KWC w Kanadzie i wpisuje swoje błogosławieństwo do Księgi Krucjaty.
W lutym 2004 roku KWC otrzymuje błogosławieństwo z Watykanu od Papieża Jana Pawła II
W pierwszym roku do Księgi Czynów Wyzwolenia wpisało się 31 członków i 24 kandydatów.
Podczas pierwszych rekolekcji KWC w 2005 r. zostaje powołana Diakonia KWC za którą odpowiedzialni zostają Danuta i Krzysztof  Wójcik oraz Bolesław Nowak. Od tej pory co roku odbywają się rekolekcje KWC.
Pod koniec roku 2003 doszło do spotkania pary krajowej i księdza moderatora z biskupem Mateuszem Uszczyckim z diecezji Hamilton.                                                                              
Aby oficjalnie zatwierdzić istnienie DK na terenie archidiecezji Ottawa, zimą 2003 roku ks. Edwin Łapiński, Stanisław Gierałt i Jolanta Leśniak, spotkali się w kurii arcybiskupiej w Ottawie z przedstawicielem  diecezji do spraw wspólnot w Ottawie.

W tym też czasie powołano stałe  Diakonie w DK: Modlitewna, Muzyczna, Internetowa.
Ujednolicono i zatwierdzono nazwę DK w Kanadzie, która brzmi:                                                 Domowy Kosciół Ruchu Światło-Życie, Kanada. Ecclesia Domestica, Canada Chapter.

W czerwcu 2004 r. Urszula i Marek Król zostaja wybrani nową parą krajową.

W kwietniu 2005 r. ks. Sławomir Szwagrzyk przyjmuje funkcję Moderatora DK.
"Ponieważ stan zdrowia ks. Edwina się pogorszył, pierwszą sprawą jaka przed nami stanęła była konieczność wyboru nowego moderatora ruchu. Wybórł padł na ks. Sławka Szwagrzyka, którego poznaliśmy już wcześniej wprowadzając krąg w Windsor. Następną sprawą była celebracja Zesłania Ducha Świętego w naszym ruchu w Kanadzie. Wiedzieliśmy, że to święto jest w Polsce obchodzone bardzo uroczyście i wspólnotowo i że co roku odbywa się zjazd krajowy.
Kolejną sprawą  jaką się zajęliśmy- z dużą pomocą ks. Sławka, to usystematyzowanie szkolenia animatorów. Wiemy że animator może swoim entuzjazmem bardzo ubogacić cały krąg, dlatego naszym dążeniem było, by wszyscy animatorzy w danym roku przyjechali do Melrose w trzeci tydzień września, by rozpalić w sobie charyzmat Boży na cały nadchodzący rok pracy. Było jeszcze wiele innych zadań ktore nam Pan postawił na naszej drodze jako pary krajowej, ale cały ten okres był bardzo błogosławiony, dał nam dużo radości i zbliżył nas do Boga. Chwała Panu"                                                                                                                                                                                                [U. M. Król]
W lipcu 2004 r. odbywa się pierwsza dziesięciodniowa OAZA II-go stopnia prowadzona przez ks. Andrzeja Wachowicza.
W maju 2005 r. ma miejsce w Chatham pierwszy Dzień Wspólnoty DK w wigilię Zesłania Ducha Świętego. Od tej pory dzień ten jest co roku okazją do spotkań Domowego Kościoła w Kanadzie.
Na znak jednosci DK w Polsce i Kanadzie ks. Litwińczuk, który latem 2006 r. przyjeżdza prowadzić Oaze I-go stopnia, przywozi z Polski stułę z wyhaftowanymi symbolami Domowego Kościoła. Jest ona przekazywana kolejnym moderatorom DK w Kanadzie.
Po konsultacjach z ks. Romanem Litwińczukiem pełniącym funkcję Moderatora Ruchu Światło-
Życie Krąg Centralny opracowuje nowe Zasady Domowego Kościoła w Kanadzie oparte na Zasadach Polskich z 2004 r. W maju 2007 podczas kolejnego Dnia Wspólnoty w wigilię Zesłania Ducha Świętego, wchodzą w życie nowe Zasady DK w Kanadzie.

W maju 2007 r. utworzono nowy rejon Brampton. Barbara i Zenon Wójcik zostają parą rejonową.
W okresie 2004-2007 do prowadzenia  rekolekcji zapraszani są nowi księża z Polski. między innymi: ks. J. Stryczek, ks. K. Knotz , USA ks. A.Maślejak. Był rownież dr. Jacek Pulikowski. Rodziny spotykają sie na Dniach  Wspolnoty w maju na wigilię Zeslania Ducha Świetego i w sierpniu na pielgrzymce do Midland. USUNIETO

W maju 2007 r. Dorota i Adam Pawłowicz  zostają wybrani nową Parą Krajową.

Moderatorem jest nadal  ks. Sławomir Szwagrzyk

"We wrześniu 1994 roku, po czterech latach pobytu w Windsor ucieszylśsmy się, że przy kościele św. Trójcy powstaje Domowy Kościoł. Nie znaliśmy zasad tego Ruchu, ale sama myśl, że będzie coś więcej niż cotygodniowa niedzielna msza św. radowała nas bardzo.
Teraz po 17-tu latach możemy powiedzieć, że nasza decyzja wstąpienia do Domowego Kościoła była i jest błogosławieństwem dla naszego małżeństwa i rodziny".                                                                                                                                                                                 [Dorota i Adam Pawlowiczowie]

Od samego początku swojej posługi Dorota i Adam kładą nacisk na organizowanie Oaz, które odbywają się regularnie i prowadzone są już nie tylko przez księży z Polski, ale także w latach 2006-2009 przez moderatora DK w Kanadzie ks. Sławomira Szwagrzyka.
"Rzeczywiście w latach 2007-2010 położyliśmy nacisk na Oazy, ale nie był to jedyny kierunek naszej pracy. Właśnie w tym okresie zaczęliśmy bardzo mocno podkreślać, że każdy animator musi pojechać na ORAR II stopnia. Staraliśmy się dotrzeć do małżeństw z jasnym przekazem: jesli zgadzasz się zostać animatorem to rezerwuj sobie trzeci weekend września na ORAR II. Orary, które miały miejsce we wrześniu były dla nas najlepszym czasem, w ktorym mogliśmy spotkać animatorów i dać im narzędzia do pracy w kręgach. Trzeba powiedzieć sobie otwarcie, że niemożliwe byłoby wykonanie całej tej slużby na rzecz Kościoła Domowego bez czynnego udziału  par rejonowych. To dzięki nim, ustalenia Kręgu Centralnego były dostarczane na poszczególne rejony. To pary rejonowe organizowały i koordynowały dni skupienia w rejonach, przygotowywały rekolekcje ewangelizacyjne i tematyczne."                                                                                                                                  [ks. Sławomir Szwagrzyk]
W tym okresie osoby odpowiedzialne za KWC wkładają wiele wysiłku w propagowanie prawdziwej wolności człowieka szczególnie podczas corocznych Polonijnych  Pielgrzymek do Midland, rekolekcjach KWC, oraz organizowanych spotkań krucjaty. Dzięki ich wysiłkom w chwili obecnej w  Księdze Czynów Wyzwolenia jest  56 członków i 160 kandydatów. Są to osoby z różnych miast Ontario: Mississauga, Toronto, London, Windsor, Hamilton, Kitchener, Guelph, Ottawa, St. Catharines, Burlington i Oshawa, Scarborough.
Jesienią 2009 r. 19 rodzin z Domowego Kościoła wraz z moderatorem ks. Szwagrzykiem wyjechało na pielgrzymkę do Ziemi Świętej.
W roku 2010 do Domowego Kościoła w Kanadzie należy 110 małżeństw spotykających sie w 27 kręgach na terenie 7 rejonów:

NR	REJON	KRĘGI	RODZINY
1	Brampton	2	8
2	Kitchener, Guelph,	4	16
3	London, Chatham	5	19
4	Mississauga	7	29
5	Ottawa	3	13
6	Scarborough	4	16
7	Windsor	2	9

W Maju 2010 nową parą krajową zostają wybrani Bożena i Władysław Kościółek.
Nowym moderatorem zostaje ks. Andrzej Kowalczyk CSMA.

Po 20 latach istnienia Domowego Kościoła w Kanadzie ma miejsce ważne i od dawna oczekiwane wydarzenie. W dniach od 1 do 11 lipca 2010 r. odbywa się pierwsza w Kanadzie OAZA III stopnia, którą prowadzi ks. Roman Litwińczuk, były moderator Ruchu Światło-Życie w Polsce.
"Przeżycie oazy III stopnia było przełomowym momentem w naszej formacji. Poznawanie fundamentów Kościoła i podstaw naszej wiary uświadomiło nam jak ważne są fundamenty Domowego Kościoła. Na tej oazie zrodziła się w nas potrzeba powrotu do korzeni naszego ruchu i początków Domowego Kościoła w Kanadzie oraz poznania tych którzy go tworzyli w Polsce i tych którzy przenieśli umiłowanie wspólnoty opartej na wierze i Chrystusie na teren Kanady. OAZA III ukazała nam Kościół jako wspólnotę i uświadomiła, że dla naszego  osobistego i wspólnotowego rozwoju potrzeba głębszego  zrozumienia charyzmatu Domowego Kościoła, Ruchu Światło-Życie, Ruchu Equipes Notre-Dame i szukania tam, w naszych korzeniach drogowskazów dla Domowego Kościoła w Kanadzie."
                                                                                                                  [Bożena i Władek Kościólek]

W okresie ostatnich 20-u lat, od pierwszych rekolekcji w 1990 roku do oazy III stopnia w 2010 roku  zamyka się historia, która może powiedzieć wiele o życiu Polskich rodzin na terenie Kanady. Najlepiej atmosferę tego okresu oddaje ponadczasowy fragment z listu śp. księdza Adama Barcza napisanego do rodzin Domowego Kościoła w 1995 roku:

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Jeszcze mam w pamięci obrazy z naszych ostatnich rekolekcji ewangelizacyjnych.
Usmiechnięte twarze uczestników, dorosłych i dzieci, wieczorna EUCHARYSTIA
z serdecznym pozdrowieniem: "Dobrze, że jesteś". Potem spotkanie animatorów,
spokojna noc i nowy dzień z napiętym programem. pytanie:"Co to jest jutrznia?" i
psalmy odmawiane jak w klasztorze. Konferencje i dzielenie się w małych grupach,
wspólny posiłek i mecz piłki siatkowej. A potem znowu spotkanie wokół Ołtarza i
EUCHARYSTIA. kolacja przy ognisku i wieczorna adoracja Najswiętszego Sakramentu
i powrót do "Domu Ojca" przez drzwi konfesjonału. Późną nocą przyciszone rozmowy,
kolejna spokojna noc, by z nastaniem poranka modlić się jutrznią. A potem ostatnia
konferencja i mała grupa, w której nagle każdy taki otwarty i EUCHARYSTIA z
odnowieniem przyrzeczeń małżeńskich przy dzwiękach marsza weselnego w wykonaniu
"Żywej orkiestry". Nieśmiało wypowiadane świadectwa o tym co niewypowiedziane.
Jeszcze wspólne zdjęie przy polowym ołtarzu z napisem : KTÓŻ JAK BÓG, słowa
pożegnania, uścisk dłoni i spojrzenie z serca do serca. A potem krótkie spotkanie
animatorów... i droga do domu.
Dzięki Ci Boże za dar kolejnych rekolekcji, za ludzi, którzy raz jeszcze przyjęli
Cię do serca i oddali Ci swoje małżenstwo i rodzinę. I dzięki Ci za tak prostą odpowiedź
na pytanie: czy warto? Co to daje? Czy mnie potrzebujesz?
Tak, bo "wszyscy jesteśmy braćmi, jestesmy jedną rodziną"                                                                                                                                                                           Ks. Adam Barcz T. Chr.